با سلام خدمت حاج فردوسی با تشکر از صراحت بیان شما بخشی از مردم بر این باورند، به رغم همهی کارشکنیهای سعودیها و تحقیرهای احتمالی آنان، رفتن ایرانیان به مکه و مدینه، در واقع اعلام حضور پیروان ائمهی اطهار و دوستداران اهل بیت پیغمبر خداست؛ کسانی که اسلامشان با اسلام وهابیت و ارتجاع متفاوت است و باید باشند که حضور آنان، اسلام اهل بیت را در میان مسلمانان زنده نگه دارد و گریهی آنان بر ائمهی بقیع، مظلومیت خاندان عصمت و طهارت را به دیگر مسلمانان نشان دهد؛ بنا بر این، در چنین رویکردی، قطعاً ارزش دارد که مسلمان ایرانی به حج و عمره برود، حتی اگر در آن، به او بیاحترامی هم شود.گروهی دیگر بر این باور هستند تا هنگامی که آل سعود، دشمن ایران و مسلمانان ایرانی است، نباید حج و عمره رفت و با هزینه کردن پول در سرزمین حجاز، به اقتصاد این کشور کمک کرد. این گروه میگویند، در شأن مسلمان ایرانی نیست که توسط سعودیها از این بابت تحقیر شود. نظر جنابعالی دربارهی انجام فریضه حج تمتع و عمره چیست، با توجه به این شرایط؟ــــــــــــــــــــــــــــباسمه تعالی سلام علیکمحج، یکی از ارکان دهگانهی دین شمرده شده است و به تصریح قرآن کریم، بر کسی که توانایی (جسمی، مالی و طریقی) داشته باشد، یک بار در تمام عمر، واجب است. پس نمیشود واجبی که رکن مسلمانی است را به بهانهی این که پولش کمک به فلان است یا همراه با تح

باسلام خدمت حاج فردوسیخداوند در سورهی مبارکهی تکاثر، آیهی شریفهی ۸ میفرماید: «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ یوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِیمِ» یعنی: سپس در آن روز (روز قیامت) از نعمت ها سؤال خواهید شد.۱ ـ منظور، چه نعمتهایی هست؟ مثلاً همسر خوب، فرزند صالح، خانهی وسیع، مرکب و غیره یا چنان که در حدیث از امام رضا (علیه السلام) آمده، سؤال از آب و نان و … از مردم قبیح است تا چه رسد به خداوند، بنا بر این، مراد از سؤال از نعمت، همان نعمت رهبرى معصوم است. (عیون الاخبار، جلد ۲، صفحهی ۱۲۹)۲ ـ آیا با اعتقاد یافتن به قواعد نظری و عمل کردن به قوانین عملی منهاج فردوسیان، میتوان از پسِ جواب از نعمت رهبری معصوم بر آمد؟ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــباسمه تعالی سلام علیکم۱. اگر الف و لام در «النعیم» را الف و لام استغراق بگیریم، آیه چنین معنی میشود: سپس حتماً حتماً حتماً پرسیده خواهید شد، آن روز از نعمتها.در حالی که اگر منظور، فقط نعمت ولایت بود، باید میفرمود: ثم لتسئلن یومئذ عن النعمه. پس نمیتوان روایت امام رضا (علیهالسلام) را تفسیر قطعی آیه دانست بلکه یکی از مصادیق اتم و اکمل نعمت، نعمت ولایت اهل بیت (علیهمالسلام) است. اما هر آنچه اسم نعمت بر آن صدق کند، میتواند مورد بازخواست و پرسش قرار گیرد.۲. بزرگترین نعمت الهی بعد از هدایت تکوینی، هدایت تشریعی است. یعنی بعد

چندی قبل، شخصی به نام شهاب در وبلاگی با نام «کتابخانهی تخصصی ادیان و مسیحیتپژوهی» اقدام به ایراد اشکالات و اتهاماتی به نظام جامع تربیتی منهاج فردوسیان کرد. پایین بودن سطح وبلاگ و نامشخص بودن نویسندهاش، پاسخ گویی به اشکالات آن را بیارزش مینمود، ولی از آنجا که هیچ اشکالی نباید بماند، مگر این که پاسخ مناسبش را دریافت دارد، بر آن شدیم تا نوشتههای وبلاگ مزبور را به صورت مزجی، بررسی و پاسخ بدهیم.سوال: اخیراً گروهی به نام منهاج فردوسیان فعالیتهای گسترده ای را دارند. این گروه چقدر قابل اعتمادند؟پاسخ: ما نمیگوییم که گروه منهاج فردوسیان همچون فرقههای انحرافی دیگر است. اما حداقل معتقدیم مسئولین باید نسبت به این گروه حساس باشند. چرا که سرنخهایی از انحراف در اندیشههای آنان یافت میشود.جواب: علی رغم این که در آغاز سخن، ادعا میکند که «ما نمیگوییم که گروه منهاج فردوسیان همچون فرقههای انحرافی دیگر است» ولی در ادامه، تمام تلاش خود را جمع مینماید تا انحرافی بودن نظام جامع تربیتی منهاج فردوسیان را ثابت کند! به عنوان نمونه به موارد زیر اشاره میکنیم:یکی از خط مشیهایی که این گروه در سایت رسمی خود نوشتهاند چنین است: «برنامهی تربیتی «منهاج فردوسیان» به آنچه در نزد فقهای عظام شیعه در طول هزارهی اخیر، روشن و مسلّم بوده، به عنوان اصل و مبنا نگاه میکند. یعنی اگر هر اعتقادی که همهی بزرگا

استنهاجاتی بر مبنای منهاج فردوسیانپرسشهای اصحاب منهاج فردوسیان از موضوعاتی که در قواعد نظری، قوانین عملی، رسالهی توضیح المسائل و مفاهیم کاربردی نیامده، در این کتاب، پاسخ داده شده است. تدوین این کتاب، در طول سالها و به فراخور سؤالات اصحاب منهاج فردوسیان صورت گرفته است. این کتاب، هنوز انتشار عمومی نیافته است. برچسبها: قاضي, علامه طباطبايي, علامه طهراني, منهاجي, نقد منهاج فردوسيان

سؤال: چگونه جمعی از صحابه ـ مانند سلمان و ابوذر ـ به مقامات عالیه رسیدند؟ و ما چگونه میتوانیم به جای آنان برسیم؟ /جواب: بعد از سالهای طلایی حضور معصومین (علیهمالسلام) و بویژه در دوران درخشان حضور رسول خدا (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) آرام آرام انحرافات و دیدگاهها به میدان آمد و به آشکارا و نهان، تحریف بر تحریف افزوده شد.یکی از این تحریفهای بسیار ظریف که از چشم خیلیها مخفی ماند و هنوز هم مخفی است، نوآوری در تربیت اسلامی و الهی انسان است. بشریت در بستر زمان، به تکامل استعداد رسید. تکامل استعداد انسان برای درک حقایق عالم، از تکامل در فرستادههای خدا و آیینهای جدیدی که عرضه نمودهاند، قابل شناخت و ارزیابی است. این انسانی که در دورههای مختلف تاریخ به تحول و تکامل رسیده بود، با آمدن آخرین فرستادهی الهی، به کمال استعداد خود رسید و دیگر محال است تا آمدن صاحب الامر (ارواحنا فداه) بیش از این تکاملی در استعدادها رخ دهد. (وگرنه لازم خواهد آمد که ختم نبوت باطل باشد و نیاز به پیامبر جدیدی خواهد بود)پس انسان امروز با انسان هزار و چهارصد سال قبل، از یک استعداد برخوردار است؛ نه رشد کرده و نه نقصان یافته است. (دلایل قرآنی و روایی این نظریه در جای خود، بیان شده است)مردم مسلمانی که در عصر رسول خدا (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) زندگی میکردند، و توانستند به مراتب عالیهی انسانی و الهی برسند، فقط از د

نصیحتی از مولایمان امیرالمؤمنین (علیهالسلام)آقا بر طبق آنچه در ابتدای خطبهی ۱۲۰ نهج البلاغه آمده، میفرمایند: «تَاللَّهِ لَقَدْ عُلِّمْتُ تَبْلِیغَ الرِّسَالَاتِ وَ إِتْمَامَ الْعِدَاتِ وَ تَمَامَ الْکلِمَاتِ وَ عِنْدَنَا أَهْلَ الْبَیتِ أَبْوَابُ الْحُکمِ وَ ضِیاءُ الْأَمْرِ أَلَا وَ إِنَّ شَرَائِعَ الدِّینِ وَاحِدَهٌ وَ سُبُلَهُ قَاصِدَهٌ مَنْ أَخَذَ بِهَا لَحِقَ وَ غَنِمَ وَ مَنْ وَقَفَ عَنْهَا ضَلَّ وَ نَدِمَ اعْمَلُوا لِیوْمٍ تُذْخَرُ لَهُ الذَّخَائِرُ وَ تُبْلَى فِیهِ السَّرَائِر»یعنی: به خدا سوگند! تبلیغ رسالت ها، وفاى به پیمان ها، و تفسیر اوامر و هشدارهاى الهى به من [و یازده جانشین برحق آن حضرت،] آموزش داده شده، درهاى دانش و روشنایى امور انسان ها نزد ما اهل بیت پیامبر (علیهمالسلام) است. آگاه باشید که قوانین دین، یکى و راههاى آن، آسان و راست است، کسى که از آن برود به قافله و سرمنزل رسد، و غنیمت بَرَد، و هر کس که از آن راه نرود گمراه شده و پشیمان گردد. مردم! براى آن روز که زاد و توشه ذخیره مى کنند، و اسرار آدمیان فاش مى گردد، عمل کنید.حاج فردوسی نیز همین سخنان گهربار را برای رفقایش تکرار میکند: «آگاه باشید که قوانین دین، یکى و راههاى آن، آسان و راست است، کسى که از آن برود به قافله و سرمنزل رسد، و غنیمت بَرَد، و هر کس که از آن راه نرود، گمراه شده و پشیمان گردد.»رفقای من، ر